Over leven en overleven

12 mei 1986 was de dag dat ons leven voorgoed veranderde.
Ik wilde eigenlijk dit niet op weblog zetten maar vond toch dat dit een vermelding waard is.Half 5 ik kom thuis uit mn werk en geen Piet.
Verdorie hij zou koken vandaag dus waarom was hij nog niet uit zn werk.
Hij moest op een of andere beurs staan bij de Hoogovens .
6 uur nog steeds geen Piet.
De deurbel gaat en ik doe openGoedenmiddag mevrouw ik ben meneer de Groot van de Hoogovens.
En hij mompelde iets over mn man
waarop ik zei : O komt u voor hem nou hij is er nog niet maar kom maar even binnen want hij kan ieder moment thuis komen , ik snap trouwens toch al niet waar hij blijft.
Nou Mevrouw daar kom ik ook voor uw man komt niet thuis want hij is opgenomen in het ziekenhuis!
Op zo een moment denk je maar 1 ding – hij heeft een ongeluk gehad en dat vroeg ik ook meteen.
Nee mevrouw uw man heeft een hartinfarct gehad of hij heeft een lekkende hartklep……………………..
Vanaf dat moment weet ik dus hoe het voelt om door de grond te zakken.
Hij vroeg of ik naar hem toe wilde.
Tuurlijk , hoe kon ie dat vragen , tuurlijk wilde ik erheen maar ik had geen auto want die stond ergens op het Hoogoventerrein gaf ik hem als antwoord.
Hij vertelde me dat hij daarom ook kwam ,om het slechte nieuws te vertellen en om Michel en mij naar het ziekenhuis te brengen en zei hij als u bij uw man bent en hij kan het vertellen , vraag dan waar de auto staat, dan ga ik met u mee om die van het terrein te halen.
Met een noodgang de trap op gevlogen.
Weekendtas ingepakt met van alles waarvan ik dacht dat Piet het nodig zou hebben.
Pyama’s , scheerapparaat, slippers, badspullen, ondergoed,
spijkerbroeken,t- shirts en ga zo maar door.In een soort roes doe je dat .
( later bleek dat Piet zo ziek was dat hij 4 dagen niet gewassen en geschoren is om hem niet te vermoeien)
Wij erheen en die man zat rustig van alles en nog wat te vertellen onderweg en hij reed me veels te zachtjes.
Toch straalde hij die rust uit die ik dus hard nodig had op dat moment.
Schrikken toen ik Piet zag liggen met allerlei toeters en bellen .
Maar ook dat gaat ergens langs je heen.Piet vertelde hoe alles gegaan was en ook waar de auto stond.
Dag of 2 later vroeg de verpleging of ik de familie al gewaarschuwt had …………..
familie waarschuwen ………nee dat had ik niet gedaan ……..we wilden eerst even afwachten tot het iets beter ging .
Verpleging vertelde me hoe slecht het ging
en dat hij aan de tax zat qua medicijnen en dat het heel erg kritiek was.
Ja en !! zei ik er zijn toch meer mensen die een hartinfarct krijgen
dus om nou meteen de familie op te bellen vonden we wat ver gaan. (toen).
Weer vertelde ze hoe ernstig dat hartinfarct was geweest en hoe kritiek het op het moment was.
Nou ik geloof dat het toen pas echt tot me door ging dringen hoe ziek Piet was
.Ach ja hij viel wel eens weg als we er waren maar ik gaf de schuld aan de medicijnen.
Toen ik thuis kwam die dag en een oud buurvrouwtje aan me vroeg wat er aan de hand
was en ik het haar vertelde , schrok ze erg en gelovig als ze was pakte ze mn hand en zei :
Kind ik zal voor jullie bidden.
En ook al ben ik niet gelovig dat raakte me op dat moment zo dat ik toen pas besefte hoe of wat.
Binnengekomen huilde ik mn eerste tranen
.En een week later heb ik Meneer de Groot gebeld om hem te bedanken voor zn geregel de eerste uren.
Piet kwam thuis na 5 weken , zo goed als nieuw.
Piet ging het ziekenhuis weer in na 5 weken en bleef er toen een week of 6.
Weer een infarct , dit keer een kleintje.
Toch ging het goed.
Controle bezoek aan de cardioloog.
Praten over zn werk.
Nee zegt de cardio je werk kan je voorlopig wel vergeten en zeker de ploegendienst ,
Dat kunt u niet meer.
Ze vertelde hoe groot en verwoestend het 1e hartinfarct was geweest
.Dat 51 % van zn hart gewoon afgestorven was.
Toch bleeft Piet volhouden dat hij zich goed voelde en weer aan het werk wilde.
Zij bleef volhouden dat iemand met een infarct zo groot
en op de plek waar hij het had gehad dat zo iemand thuis op de bank zat en zwaar invalide was.
Piet kreeg het voor elkaar om met haar toestemming na een half jaar weer aan het werk te gaan !
Het zou te ver gaan om alles hier op te schrijven dus ik zal even in vogelvlucht gaan.
Hij heeft het gered om nog 6 jaar zn ploegendienst te kunnen volhouden.
Jaren dat we gewoon leefden net als ieder ander.
Gewoon op vakantie gingen

Hij kon gewoon zn werk doen.
Volgens zn cardioloog kon dit niet , maar we deden het wel.
De keren dat hij in het ziekenhuis gelegen heeft zijn niet meer echt bij te houden.
Bypass kon  niet omdat er niets was in zn hart waar ze die omleiding op aan konden sluiten.
Dotteren ging (toen) nog wel en is toendertijd 2 keer gedaan met prima resultaat.
Verschillende keren voorgeleid voor een harttransplantatie.
De ene keer was hij gewoon nog te goed.
De tweede keer had hij de ziekte van pfeipher erbij en kon het niet.
De derde keer was zn conditie nog net te goed en werd er afgesproken
dat als die achteruit ging hij ervoor in aanmerking zou komen.
Maar wij kennen verschillende mensen met een ruilhart en die zijn toch alsnog gestorven.
Dat was in 1994.
Er is hem toen ook verteld dat hij niet oud zou worden .
Niet met zn eigen hart en niet met een ruilhart hoogop zouden ze hem enkele jaren erbij kunnen geven.
Piet heeft toen besloten dat hij geen ruilhart wil.
Goede jaren en slechte zijn gevolgd.
De laatste jaren zijn slechter , hij gaat achteruit, slechte prognoses gehad ,
die Piet mooi weer overleefde.
De meeste bezoekers weten dit wel en ook de laatste slechte periode schijnen we redelijk achter de rug te hebben.
Biventriculaire pacemaker kan niet en een icd wil hij niet.
Dotteren kan niet meer , de laatste 2 keer is het volldig mislukt.
Bij de laatste 2 bezoeken bij zn cardioloog hebben we heftige gesprekken gehad
want hoe we het ook wenden of keren , het feit blijft dat zijn hart het langzaam maar zeker aan het begeven is.
Ze vertelde dat Piet volgens de medische wereld tot de witte raven behoorde
.Mmm witte raven ??????vroeg ik.
Ja zei ze dat zijn mensen die eigenlijk al jaren geleden hadden moeten overlijden
gezien hun medische geschiedenis en die dus gewoon doorleven terwijl het eigenlijk niet kan.
Zij wil voor ons toch iets betekenen en heeft gezegd dat we haar ten alle tijde kunnen bellen als er iets is.
We kunnen haar dan bellen en dan wil ze ook thuis komen bij ons .
We hebben haar privetelefoonnummer gekregen en haar 06 nummer !
Ook de huisarts is op de hoogte en mocht er iets zijn dan is hij er ook voor ons.
Daarmee ……………verkeren we in een luxe positie vinden we.
Alleen stel ………stel dat we een arts nodig hebben ……….
wie moet je bellen zonder de ander te passeren !!
En zo zijn we dus vandaag maar liefst 20 jaar verder !!!!
Want om die reden schreef ik dit log20 jaar verder !!
Toen was hij 36 en nu al ………..56 Jaar !!
En das geen kattepis !
We hebben dit overleeft door te leven .
En door soms te huilen…………van het lachen.
Want als je om je heen kunt blijven kijken met een open blik, is er genoeg waarvan je de humor in kunt blijven zien.

 

En altijd staan we er wel op een of andere manier even bij stil, op een dag als vandaag!!
Toen we in de kampeer winkel waren om even wat zibrovulligen te halen voor de gril die ik mee ga nemen
naar de skate vierdaagse in harfsen zeiden we tegen elkaar wat let ons om thuis ook even te gaan grillen.
Dan wel met de tafelgril natuurlijk.
En omdat Bee en ik met dit mooie weer vanavond vanzelfsprekend gaan skaten hebben we bij thuiskomst maar meteen de gril op tafel gezet
.Want wie bepaalt dat je dat alleen maar kunt doen laat in de middag ?????

 

 

 

 


Mijn schoonmaakhulpje

Ik kreeg ineens de geest vanavond.
Het waaide te hard om te gaan skaten dus ik dacht ik begin vast met cakes bakken.
En ik weet niet wat ik had maar ik maakte een rotzooi van jewelste in de keuken.
Schijnbaar had ik de mixer niet goed in mn bak met deeg staan want de klodders vlogen in de rondte.
De 2 notencakes stonden af te koelen en ik dachtWeet je wat ik maak meteen nog 2 stroopcakes.
Dus opnieuw beslag gemaakt en ja hoor er vlogen weer enkele klodders rond.
Malou die had het er maar druk mee.
Hup een klodder op de grond.
Geen probleem Malou die gooide haar lap erlangs en weg was de klodder.
Ze kijkt de keuken ook altijd even grondig na als ik klaar ben want ja je kan niet weten.
Nu heb ik mn combimagnetron in een kastje staan en omdat het geen inbouw is moet altijd even het deurtje open blijven met bakken.
Nadat malou alles had nagekeken heb ik natuurlijk wel even overal weer een sopdoek langs gehaaldPfffffffffffffffff alles weer klaar ……………….dacht ik.
Tot ik in de kamer zat en even achterom keek omdat ik wat hoorde.
Potverdorie zeg ik was een klodder deeg vergeten die aan mn keukendeurtje zat.
Zo niet Malou…………….

Het is een grondig hulpje !!!!
Onbetaalbaar !