Onbetaalbaar

Na de toch ietwat teleurstellende Pont du Gard.
Werden we vandaag meegenomen op een wandeling die ons naar zo een mooi plekje bracht..
Onbetaalbaar.
De weg ernaar toe was behoorlijk en we hebben zoveel moois gezien
dat ik van deze dag meerdere logjes ga maken.
.

.
Daar ergens …was het..
.

.
En als je dan gewoon afdaalt gaat er geen bel rinkelen..
.

.
Tot dat je gaat klimmen..
.

.
En zomaar tussen de rotsen door watervalletjes ziet ..
.

.
Sluip door…
.

.
En kruip door.
.

.
Hoger en hoger..
.

.
Ja ja ….ik zeg niks…
.

.
Ik kijk wat rond…
.
.
En geniet met volle teugen ..van het landschap waar we door lopen..

.

.
Ik kan begrijpen dat er slechts enkele mensen van dit plekje op de hoogte zijn..
.

En omdat dit plekje geheim moet blijven…
Voeg ik geen enkele locatie toe…
.
Morgen ga ik verder en komen we op de bestemming aan..

8 thoughts on “Onbetaalbaar

  1. Het zal zeker een beste klim zijn geweest Ria en dat Piet dat toch maar weer doet en kan doen vind ik geweldig, dus petje af Piet.
    Wat een prachtige omgeving daar en wat zullen jullie hebben genoten.
    De foto’s zijn allemaal even mooi.
    Groetjes.

  2. Wat fijn Ria, dat jullie hier samen zo van kunnen genieten, al zullen er best wel eens wat vraagtekens bij jullie beiden voorbij komen tijdens zo’n klim, maar dan…is het samen genieten en neemt niemand jullie dat meer af 🙂

    1. Vraagtekens ….. Ik heb echt mn verstand op nul moeten zetten Margriet….
      Al met al was het soms erg confronterend en is wel duidelijk dat Piet minder is dan de vorige vakantie , verleden jaar.
      En als ik nu de foto’s bekijk…weet ik dat hij te ver over zn grens is gegaan, zoals ik het tijdens de vakantie ook al wist….
      Maar….hij moet zelf zijn grens aangeven ook al heeft hij het weer geflikt

      1. Het blijft lastig Ria, om de balans te vinden, maar jullie doen dat al 35-40 jaar op gevoel fantastisch, maar ik voel iedere keer weer de angst die IK zou voelen bij dat soort exercities en dan denk ik…dat voelen jullie ook, maar daar mag je dan niet zomaar aan toegeven

    2. Het gekke is dat we geen angst hebben, we weten dat het fout kan gaan.
      Dat is een risico wat we kennen en weten.
      En toch…heel eerlijk Margroet..is dit de eerst vakantie ooit waar ik mezelf ben tegen gekomen.
      Ik stapte in Amsterdam uit de trein, zag mn zoon staan en kon niet meer stoppen met huilen

  3. Pingback: Daar ergens |

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

`