Overpeinzingen

Al jullie reacties heb ik natuurlijk gelezen
Maar webbertjes zo bijzonder zijn we nou ook weer niet hoor.
Ik ga jullie een kijkje geven in de keuken van Huize Lou
Wij zijn gewoon een van de vele mensen die zo het een en ander meemaken.
Wij vinden gewoon dat leven belangrijk is
En we hebben geleerd dat de lengte van een leven minder belangrijk is dan de inhoud.
Jaren geleden hebben Piet en ik het er vaak over gehad.
Kijk als ik 20 jaar geleden zou hebben geweten dat Piet nog zo lang zou leven dan zou ons leven een stuk rustiger verlopen zijn.
Maar door die lange tijd dat Piet ziek is en ook door de vaak slechte prognoses die we kregen hebben we geleerd om te genieten ipv voorbarig te treuren.
Ooit kregen we te horen dat het bijna toch wel einde verhaal was en dat was dus niet zo
En als je dat meerdere keren te horen krijgt dan ga je anders leven.
Want als wij bij het eerst slechte nieuws de kop in de schoot hadden gegooid dan hadden we echt hele nare jaren gehad. En dat zou achteraf zo jammer geweest zijn
Nu hebben we dat omgekeerd zeg maar en genoten van de goede periodes die er geweest zijn
En dat is zo goed geweest , zo kunnen we dus nu terug kijken op die 20 jaar en we zien dat het hele goede jaren geweest zijn.
Want die 20 jaar hebben ons gevormd en veranderd in de mensen die we geworden zijn. Stel dat we deze levenslessen niet hadden gehad ………………….dan waren we andere mensen geworden.
Ik geloof heel stellig dat je alles mee maakt om te leren , niets gebeurd zomaar , alles heeft een reden , geen idee welke reden of waarom het soms zo zwaar moet zijn. Ooit zullen we daar wel achter komen.
Piet en ik zijn altijd al hecht geweest en door alles wat er gebeurd is in ons huwelijk zijn we niet dichter naar elkaar maar door elkaar heen gegroeid ………we zijn een eenheid !
Ik heb wel eens eerder op mn vorige weblog geloof ik verteld dat Piet en ik heel jong getrouwd zijn………………..het was een moetje…………..nee geen baby op komst maar door de nare thuissituatie van mij en het vroege overlijden van Piet zn ouders wilden we maar 1 ding en dat was bij elkaar zijn.
Door het overlijden van Piet zn ouders kreeg hij als enig kind wat nog thuis woonde het huis toegewezen.Jeetje zeg hij was 21 en ik was 17 en we hadden een huis !!.
We hebben aardig wat druk uit moeten oefenen op mn weerbarstige moeder om door te drukken dat we gingen trouwen.
Maar het lukte , ze gaf haar toestemming.
Als kind van gescheiden ouders moest ik ook de toestemming van mn vader nog krijgen . Wij erheen , hij herkende me niet maar belangrijker na veel heen en weer gedoe kregen wij ook zijn toestemming en zo trokken we richting stadhuis …………
24 December 1970 was onze trouwdag.
En omdat we zo bloedjong waren fantaseerde we erover hoelang we getrouwd konden zijn. Nou als je nog zo jong bent zoals we waren moest dat volgens ons toch wel gauw een jaar of 60 zijn !
We stelde ons zo voor dat Piet een oude gebogen man zou zijn met een lange grijze baard en een stok ………………Ik zou een krasse oude dame zijn met een grijze knot in het haar………………..Oma’s hadden die nog in die tijd.
Nou kijk die droom zal dus niet uit gaan komen
Maar met een beetje mazzel halen we de 36 jaar en dat is ook geen kattepis.
Kijk ik terug over die 36 jaar en ik tel alle jaren dat er ziekte in ons gezin was dan hebben we dus zegge en schrijve 3 jaar gehad dat er niets aan de hand was .
Dus wat dat betreft zijn we door de wol geverfd.En toch he en toch , we hebben een geweldig leven gehad en ook nu nog.
Jaren en jaren zijn we er met de kampeerspullen op uit getrokken .In de jaren dat Michel ziek was , stonden we op strand , Michel in het ziekenhuis en wij vakantie op de camping in IJmuiden. Piet met zn toenmalige hernia , gekreukeld in de auto maar we gingen…………..
Door die hernia ging de vouwwagen de deur uit en kwam de caravan erin.
Genoeg pillen mee en huppa richting Frankrijk .
Ook toen Piet het aan zn hart kreeg gingen we gewoon ieder jaar weg.In de goede periodes naar Frankrijk , in de slechte periodes gewoon in Nederland.Piet zei altijd : Alles wat me lief is dat is bij me dus wat kan me gebeuren en hij had gelijk .
Weet je als je niet veel meer kan en alles is te vermoeiend dan kan je dus het beste leven in een caravan.Drie stappen en je bent buiten, Drie stappen terug en je ligt in bed ……………….goede tijd !
Toen dat niet meer ging  zijn we een jaar thuis gebleven.
Thuis is maar gewoon thuis en een betere periode volgde waarin we voor het eerst sinds jaren weer naar Frankrijk gingen ,huisje gehuurd , 2e hands tent achterin de auto .Overnacht in de tent , vakantie gehad in het huisje . Ging goed , het jaar erop met de tent weer naar Frankrijk. Dat jaar een geweldige Karsten tent gekocht met alles erop en eraan . WEER een paar jaar gekampeerd en volop genoten.En tussen al dat kamperen door waren er dus nare tijden . Maar Piet vrat zich vast in het voornemen om volgend jaar ………….op vakantie te gaan.
Nou en de laatste jaren gaat het dus echt niet meer maar geloof me dat ik echt niet het gevoel heb dat we ook maar iets gemist hebben.Heel waarschijnlijk hebben we intenser genoten van alles dan menigeen.We hebben ons leven niet laten leiden door ziektes , nee die waren er genoeg , en eigenlijk beschouwen we het als een onderdeel van ons leven , niet meer dan dat .
Hoe deze periode waarin we nu zitten afloopt dat wil ik gewoon nog niet weten.Maar ons leven samen is goed en dat zal het ook blijven.
Zo en nu moet ik echt mn bed induiken want ik MOET morgen naar de zwarte markt
Wel voor de laatste keer dit jaar , want ik laat Piet nu zo min mogelijk alleen