Afscheid

Ergens op mn weblog heb ik gemeld dat mn zwager zo ernstig ziek is geworden in tijd van een paar weken eigenlijk.
In mei is hij gevallen en vanaf die tijd had hij pijn in zn schouder , de dokter gaf hem pijnstillers , maar het ging niet over.
Eerst toch nog even op vakantie geweest naar Schotland want die stond al geplant.
Thuisgekomen weer naar de dokter toe en die dacht dat het misschien ontstoken was.
Daar medicijnen voor gekregen maar dat hielp dus ook niet, doorgestuurd naar het ziekenhuis voor verder onderzoek.
Ondertussen bleef hij pijn houden aan zn schouder en die pijn die veranderde.
Zoals hij zei het lijkt wel of ik hoog in mn keel een kikker heb zitten die niet weg wil.
Hij kreeg het hoe langer hoe meer benauwd en ook zn longen werden onderzocht.
Het bleek dat er onrustige cellen in zn longen zaten en dat daar dus de benauwdheid vandaan kwam.
Of het goed of kwaadaardig was konden ze niet zeggen.
Nu ongeveer 4 en halve week geleden is hij met spoed opgenomen vanwege die benauwdheid
en er werd een punctie gedaan en stukjes long werden op kweek gezet.
Het was dus echt foute boel.

Er werden kankercellen gevonden in zn botvlies en in zn longen maar dat was niet de haard.
De haard was zn altvleesklier.
Om een lang verhaal korter te maken , hij kon niet meer beter worden en zou naar huis komen ,
als zn longen geplakt waren aan zn botvlies , dit om het vocht tegen te houden, dat is mislukt.

Hij zou thuis komen als het vocht weg was
Dit lukte dus niet
Hij is dus thuis gekomen na een opname van 3 weken met een drain, met morfine .
Bed in de kamer, postoel, kamerscherm, rolstoel,rollator en zuurstof.
En dan weet je eigenlijk wel dat het een kwestie van tijd is.
Tijd die voor hun zo kostbaar is , want het zal je maar gebeuren dat je nog nooit ziek bent geweest
en dan ineens zo vreselijk heftig dat je weet dat je dood gaat.
Niet over een paar maanden maar over een paar weken.
En dan ineens ………komt het wel erg dichtbij

Zondag zijn Piet en ik bij ze geweest , en potverdorie wat was hij ziek
en wat had hij een ademnood, ondanks de zuurstof.

En dan zie je weer hoe een grote sterke man veranderd in een ziek mens.
Hij was een man met van die grote sterke werkhanden ,
menig kippenhok en schuur of tuinhuis in de familie is door hem gemaakt.
Hij vertelde dat de drain niet meer liep en als hij het zelf aangaf dat hij weer volliep
dan zou hij opgenomen worden en zou de drain opnieuw aangesloten worden.

Hij is erg benauwd geworden en is gister opgenomen.
Naar huis gaan was geen optie meer en gisteravond is Ruud overleden.

 

Ruud is 59 jaar geworden en van die jaren ken ik hem dus 38 jaar .
Toen de kinderen klein waren trokken we veel met elkaar op.
Weekenden lang zaten we in Spaarnwoude met de vouwwagen of later met caravan.
Vaak werd er iets lekkers gebrouwen op de BBQ.
Die dagen werden altijd weer afgesloten met een spel met de kinderen EN de grote mensen.
Stand in de mand
Verstoppertje
Het maakte niet uit.
Kinderen worden groot, vliegen uit en levens veranderen.
Het onze werd gekenmerkt door ziektes
Het hunne door het geloof.
Dat laatste is niet door iedereen begrepen , wij hebben er altijd respekt voor gehad.
Leven en laten leven is ons motto.
Van de week bedacht ik me ineens die keer dat ze ons op kwamen zoeken op ons vakantie adres in Visvliet !
Ruud houd net als ik van lekkere dingen .
In kollum had ik een grote oranjekoek gehaald waar we samen een stukje van zouden  eten ,
de rest zouden we mee naar huis nemen voor de kinderen.

Maar uhh nadat we allemaal een stukje genomen hadden ……
vroeg ik wie er nog een stuk wilde…………niemand , alleen Ruud en ik ,
wij lusten nog wel een stuk.

Godmejare wat was dat lekker ……..
He Ruud zei ik met een grijns op mn gezicht………..
Moet je nog een stukkie…………Tuurlijk.

Enfin Ruud en ik hebben gewoon die hele koek opgegeten .
Zondag toen we er waren en we zagen hoe ziek hij was
hebben we het er natuurlijk over gehad dat dit eigenlijk niet hoorde zo.
Dat hij nu degene was die zo ziek was dat hij niet verder kon leven.
En dan ga je naar huis , je overdenkt alles ,
en je weet het eigenlijk ergens wel maar toch als dan de telefoon gaat zo vroeg in de ochtend……….

En nu in de loop van de middag dan overheerst het gevoel van opluchting
dat het voor hem voorbij is.
Het verdriet wat ik heb is mn eigen egoisme dat ik mensen waar ik om geef niet kwijt wil .

One thought on “Afscheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

`